De laatste dagen van februari en maart steeg de temepratuur, en wel spectaculair: we hebben al vele middagen meer dan 30 graden (in de zon uiteraard) gehad! We leven weer voornamelijk buiten, heerlijk. Het is wel al weer maanden erg droog, zodat we nu al een periode “Alerte rouge” vanwege brandgevaar hebben gehad. In de zomer zijn we dat gewend, maar in maart is wel uitzonderlijk. We hopen dus op regen.

Maar zoals gezegd; de lente is losgebarsten! De crosussen zijn inmiddels uitgebloeid, de wilde en gekweekte blauwe druifjes staan volop in bloei en de narcissen en tulpen staan overal op springen. De pruimenbomen vormen weer een groot bruidsboeket rond La Ferme en met de appelbomen gaat het ook niet lang meer duren. De nachtegalen fluiten dag en nacht, ‘s avonds horen we de ransuilen roepen en een paartje matkopmeesjes is hard aan het werk in een nestkastje naast het huis. Ook op de weg is het in de schemer uitkijken geblazen, we stuiten zeer regelmatig op hazen, reeên, een hert of een das. Alles is weer wakker en actief.

Vanwege onze cursussen rijden we geregeld in de schemer. Arnaud geeft al jaren met veel plezier wekelijks Tai Chi in Veynes, en ik geef inmiddels 5 keer per week een cursus. Drie keer in de week engels ( 1 keer aan een groep volwassenen in Veynes en 2 keer privéles) en 2 keer yoga aan groepen in Le Saix en Montmaur. In totaal heb ik zo’n 40 leerlingen. Hartstikke leuk:veel interessante en enthousiaste mensen met allerlei soorten werk en ervaringen.

Alwin heeft inmiddels gekozen en gaat naar een Ecole Supérieure d’Art in Lyon om Infographie 3D te gaan studeren. Hij heeft er veel zin in, maar moet eerst nog examen doen uiteraard. Hij staat er prima voor, is zelfs de 4e van z’n klas met z’n cijfergemiddelde. Hij heeft wel erg veel werk. Science d’Ingénieur is de moeilijkste variant in Frankrijk met de meeste lesuren en erg veel thuiswerk. Hij heeft 5 uur meer les in de week dan de leerlingen die biologie gekozen hebben, de economische en sociale richting heeft nog minder uren en de talenkant zelfs nog minder. Ook z’n (proef-) examens nemen veel meer tijd in beslag dan de andere richtingen. Hij heeft dus nauwelijks tijd voor iets anders, maar gaat optimistisch en gemotiveerd door.

In de winter hebben we een paar keer een groep in La Ferme ontvangen, en ook nu is er een groep voor een week. Ze kunnen dus mooi van de bloesems genieten. Volgende week is er al een week in Le Poème geboekt, later in de maand weer een groep in La Ferme voor een weekje en in mei zijn er weer diverse weken en weekeinden waarop we mensen kunnen begroeten. Heerlijk!

De gîtes hebben de winter ook goed overleefd, we moesten alleen de vloer in Le Poème weer lakken die om onduidelijke redenen aangetast bleek. Nu is het dus tijd om her en der te snoeien en op te ruimen, te schilderen en schoon te maken en dan kan het seizoen wat ons betreft weer losbarsten.

De hondjes groeien goed en zijn twee onuitputtelijke bronnen van vreugde en enthousiasme; hun energie kent geen grenzen. We beginnen elke dag al rond kwart over zeven met een wandeling als we Alwin naar Veynes hebben gebracht. Heerlijk in het vroege ochtendlicht met een enorm vogelzang concert.

Aangezien hij nog maar zeer weinig met kunst heeft gedaan, zal hij eerst zijn basisvaardigheden moeten gaan opkrikken. Hiervoor hadden we een MANAA (Mise à Niveau des Arts Apliquees) opleiding op het oog. We hebben een open dag van zo’n opleiding bezocht in Lyon. De leerlingen van zo’n opleiding maken heel breed kennis van toegepaste kunst en de bijbehorende basistechnieken: van tekenen, schilderen, architectuur tot mode. De inhoud van deze opleiding wordt door de staat vastgesteld. Het bleek echter dat deze opleiding te breed was voor Alwin. (Bellecour)

Op een open dag van een school voor 3D en Game Design in Montpellier moest Alwin een proeve van bekwaamheid door een tekening te maken van een hoofd van klei. Volgens was dit redelijk gelukt. Echter een rondleing rond de school bleek de aanpak op deze school erg schools te zijn en er was niet duidelijk ruimte voor creativiteit. Inmiddels hadden wij deze conclusie ook getrokken naar aanleiding van een rondleiding en verhaal van de directeur. Het leek meer een school voor de ouders dan voor de leerlingen. Na al die jaar van hard werken op een college en lycée is Alwin nu op zoek naar meer vrijheid. (IEFM-3D)

De zoektocht heeft zich vervolgd op een andere school in Montpellier. Deze school was wat breder georienteerd en bood ook opleidingen aan op het gebied van geluid, tv, fotografie, e.d. En dat leek dan ook meteen het nadeel: geen echt hart voor 3D. En bovendien leek het te schools. (Studio-M)

Een andere school in Montpellier zat daarentegen weer aan de andere kant van het spectrum. Heel erg gericht op 3D. De school zat in een buitenwijk van Montpellier op een industrieterrein, het was even zoeken om het te vinden. Toen we op bezoek waren zaten alle lokalen vol met leerlingen, schouder aan schouder achter de computers. En dat in de vakantie (daar)! Kortom van een school van aanpakken en snel een vak leren. Echter of er ruimte voor creativiteit was, werd niet duidelijk. Na het gesprek mocht Alwin er al wel komen, dus we hebben alle aanvraagformulieren mee gekregen. (Objectif-3D)

Weer terug naar Lyon. Alwin heeft een toegangsexamen gedaan op de school die we al in November bezocht hebben. En hij is daar aangenomen. Deze school begint met een breed jaar om allerlei technieken te leren, maar is wel gericht op het 3D-aspect. De totale opleiding is 3-5 jaar. (e-artsup)

De school die de MANAA aanbood had ook een opleiding gericht op 3D. We hebben de open dag bezocht en die beval Alwin heel erg. In de gang hingen allerlei resultaten van projecten, die hij meteen wilde doen. We werden dan ook rondgeleid door een enthousiaste leerling. We hebben een gesprek met de directeur aangevraagd en zijn twee weken later weer teruggegaan. Alwin heeft een gesprek gehad over zijn motivatie en hem werd aangeraden om de Gamedesign opleiding te doen. Echter hij mocht ook aan de Infographie-3D opleiding beginnen. Deze opleidingen leiding vanaf het begin af aan al specifieker te zijn. (ESIA-3D)

En daar zijn we nu: de keuze is teruggebracht tot twee opleidingen: ESIA-3D en e-artsup. Dus de keuze voor Lyon is gemaakt. Eerst breed of specifiek?

Daarnaast komen allerlei andere aspecten nog naar voren. Het zijn allemaal privé-opleidingen, dat wil zeggen dat er geen beurzen beschikbaar zijn. De kosten zijn zo’n 7000 Euro per jaar. Het zal duidelijk zijn dat we dit niet op de plank hebben liggen. Hij zal een studenten-lening moeten aangaan. Daarnaast zijn er nog de levenskosten die betaald moeten worden. Een kamer in Lyon kost al snel 400 Euro per maand.

Er zijn maar een paar publieke scholen die deze opleidingen aanbieden. Om hier op te komen is moeilijk en vaak alleen via een betaald toegangsexamen. Aangezien zijn kunstkant nog niet erg sterk ontwikkeld is, zal hij daarvoor waarschijnlijk niet slagen. In ieder geval is het beter om dit op te bouwen en bijvoorbeeld over een jaar daar examen te doen.

Beide scholen bestaan al erg lang en hebben een opgebouwd netwerk. Goed voor de financiering, stages, etc. De scholen zijn in het hartje van Lyon. Erg leuk natuurlijk, maar ook weer relatief duur.

De komende dag zal er een besluit genomen moeten worden. De scholen geven een paar weken respijt, maar willen dan een antwoord hebben.

Vrijdag had hij z’n laatste tentamen (4 uur filosofie) en zaterdagochtend om 6 uur zijn we naar Nederland vertrokken. In La Faurie hebben we vriend Valentin opgehaald, die zelden in het buitenland is geweest en inmiddels erg nieuwsgierig naar Nederland was geworden. De jongens hebben in de auto lekker uitgeslapen.

Precies die nacht was de eerste sneeuw gevallen, en de col de la Croix Haut was niet geveegd. Langzaam en glibberend zijn we erover gekomen, waarna de reis prima verliep.

De eerste etappe bracht ons boven Parijs om Pascal en Christine te bezoeken. Zij zijn in oktober verhuisd, en dit was een mooie gelegenheid om hen in hun nieuwe huis te bezoeken. Het was heerlijk om ze weer te zien! We hebben een lekkere wandeling in de bossen rond hun dorp gemaakt, uitgebreid samen gegeten en natuurlijk lekker bij het houutvuur bijgekletst. Na een goede nacht slapen zijn we zondagochtend rond 8 uur weer vertrokken; op naar Nederland! Het was de verjaardag van Alwin, dus aan het ontbijt hebben we hem flink in het Frans toegezongen.

We waren veel westelijker boven in Frankrijk terechtgekomen dan we gewoonlijk doen, en we hebben die kans gegrepen om via Zeeland Nederland binnen te rijden. Leuk voor ons, Alwin was er wellicht zelfs nooit geweest (?), wij weinig en voor Valentin was het uiteraard een zeer Hollandse start van Nederland. Onder de tunnel door, op naar de Westerscheldekering. Mooie dijken, zee en grauwe luchten. Bij het museum “Neeltje Jans” zijn we gestopt en hebben we uitgebreid het museum bekeken en zijn we in de westerscheldekering geweest. Indrukwekkend! We kregen nog speciaal voor ons de films over de watersnoodramp en de Deltawerken in het Frans te zien, dus we begonnen ons bezoek aan Nederland dit keer met een oerhollandse introductie!

Even in Middelburg bij de prachtige binnenstad rondgelopen, Zeeuwse boterbabbelaars voor de ouders van Valentin gekocht, en echte Hollandse friet met vegetarische kroketten gegeten. Een primeur voor Valentin: kroket. Hij vond de frikandellen later in de week een stuk lekkerder.

Over de diverse dijken zijn we toen naar Rotterdam gereden, en met een pontje overgestoken. Een uur of 8 ‘s avonds kwamen we bij oma in Ede aan, waar we Alwin in het Nederlands hebben toegezongen en verjaardagstaart hebben gegeten.

We hebben er een heerlijke week gehad: veel familie gezien, diverse musea bezocht, een dagje gaan stappen in Amsterdam, “net als vroeger” gewandeld op het Wekeromse zand, e.d. Heerlijk allemaal! Met een kratje vol Nederlandse etenswaar zijn we na 5 dagen weer naar huis vertrokken, om op tijd op Sivas te zijn om onze gasten te kunnen ontvangen. De terugweg liep voorspoedig, met alleen bij de Belgische Ardennen een gladde besneeuwde snelweg. In een keer naar huis, om 7 uur waren we er alweer.

De volgende dag La Ferme voorverwarmd en alles weer aangezet en aangesloten voor een groep van 7 Fransen die een weekje bij ons vakantiem kwam vieren, tot na nieuw jaar. Prima verlopen, rustige mensen die zich uitstekend hebben vermaakt. Door het water uit de nieuw werkzame put ging het allemaal goed.

Toen de gasten eenmaal goed geïnstalleerd waren, was het tijd voor onze volgende tractatie: we hebben onze twee puppies opgehaald bij de herder in het dorp!! Felicia is afgelopen zomer in haar slaap overleden (13 jaar)en we hadden dus al maanden geen hond meer op Sivas. We hadden de herders al gemeld graag een pup uit een eventueel volgend nestje bij hen te willen, en nu was het al zover; ze hadden 5 jonge Border Collies. Niet raszuiver, dus perfect. Ze zijn ongelooflijk schattig en zitten barstensvol energie; niet te stuiten. We willen graag dat ze buiten blijven, en hebben een mooi droog verblijf in de kelder (ofwel op de begane grond van het huis). Zo hopen we dat ze de kans krijgen om echt “hond” te blijven en geen huistrutjes te worden.

Hun vader heet Apéro, en voor de herders was het het zevende nestje van alle honden die ze hebben (waaronder een stuk of tien Patou’s…), dus zouden ze het leuk vinden als de hondjes vernoemd worden naar een apéro, beginnend met een g. En voilà: we hebben hier nu Gin-Tonic ! Het vrouwtje heet Ginny en het mannetje Tonic, roepnaam Tony.

Ze zijn zeer leergierig en enthousiast en al vrijwel zindelijk.

Echter we zijn druk bezig geweest om ons op de winter voor te bereiden. De huisjes zijn alweer een dikke maand klaar voor de winter. Al het buitenspul is naar binnen, het water is afgesloten en de buizen zijn leeggeblazen.

Het hout voor de haard ligt weer klaar op ons balkon. Alles is op maat gekloofd en gezaagd. En inmiddels is het hout droog genoeg om gestookt te worden. We gebruiken het hout al elke avond om de kamer te verwarmen. En we hebben het al een paar keer gebruikt om ‘s-ochtends de keuken op te warmen.

Onze problemen met het water zijn nog niet opgelost en we verwachten nog steeds dat onze leiding geheel is dichtgeslibt. En hopelijk gebeurt dit niet in hartje winter, want dan is er niet veel meer aan te doen. Om dit te voorkomen zijn we aan de gang gegaan met een put naast de toegangsweg. Deze put is een kleine dertig jaar gegraven. Er was een pomp in geinstalleerd om alles van water te voorzien. Volgens mijn vader is deze echter maar beperkt gebruikt.

Deze pomp hangt al een 20 jaar in het water en is al die tijd niet gebruikt. De vraag was of we een en ander weer aan de gang konden krijgen. Alvorens de pomp te starten hebben we de pomp uit de put gehaald. Hij hing een 50 centimeter in de prut, maar het lukte om hem er uit te krijgen. Daarna naar onze pompenman in Gap gebracht met het verzoek de pomp te bekijken.

En hij bleek nog goed te werken, een hele geruststelling. Begin afgelopen week hebben we de pomp weer opgehaald en in de put geinstalleerd. Stapje bij stapje hebben we de aansluitingen gemaakt, de kranen open en dichtgedraaid. En het is ons gelukt het bovenste reservoir te vullen.

Kortom we hebben nu opeens weer een zee aan water extra. Om een en ander goed te kunnen gebruiken in de winter hebben we alle putjes en kranen tegen de vorst, regen en sneeuw beschermd. Het is alleen een kwestie van het starten van de pomp.

De informatie die we kregen was niet heel erg interessant, het meest hadden we al van de website begrepen. We moeten echt de scholen bezoeken om er een beter gevoel van te krijgen. Dus een en ander zal in januari vervolgd worden. December is te druk met zijn tentamens.

De beurs zelf was niet heel bijzonder. Er stonden een paar lokale game-ontwikkelaars, alsmede de grote bedrijven. Leuk waas de tentoonstelling met retro-games.

Helaas hebben we Montpellier maar beperkt kunnen zien, vanwege de regen. het ziet er leuk uit. Een zuidelijke stad met smalle straatjes en hoge gebouwen. Of te wel het zal in de zomer wel heet zijn en dan heb je veel schaduw.

Afgelopen weekend zijn we naar Lyon getogen om e-artsup te bezoeken. Deze school biedt een vijfjarige opleiding (bachelor master) voor “creation numerique”. De school beviel goed en komt op de short-list.

Het consulaat is midden in de stad en goed bereikbaar. Na bij een lokale fotograaf de correcte foto’s gemaakt te hebben, was een en ander vrij vlot geregeld. Nu maar wachten tot we ze in de bus krijgen.

Uiteraard van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat langs de haven en door de stad te lopen. Leuk om even in de stad te zijn, maar het platteland bevalt ons beter. Van te voren had ik een leuk restaurantje opgezicht om te lunchen. Dat is iets wat we zeker niet bij ons in de buurt hebben.

Nu dit is afgerond kunnen we ons weer op de dagelijkse zaken richten. Er bleek vrij veel te zijn blijven liggen. Inmiddels zijn we weer behoorlijk bij. En voordat het echt koud wordt, moet het stookhout klaargemaakt worden. Kortom altijd wel wat te doen.

Afgelopen vrijdag konden we de pomp weer ophalen en gelijk geinstalleerd. Vervolgens wachten op het vullen van het pompreservoir. En een en ander werkt weer. We pompen nu 4 liter per minuut gedurende 6 uur. En zo lopen we weer langzaam in. We kunnen waarschijnlijk nog wat langer pompen, maar dat moeten we nog preciezer uitzoeken.

Geen water gedurende een week dus, maar wel alle gites vol. We hebben onze logees gevraagd om zo zuinig mogelijk te doen. Maar met een groep van zes mannen die de hele dag fietsen is dat zelfs lastig. Daarom hebben we onze buurman, Michel, gevraagd om water aan te voeren. Hij kwam zo elke dag 1000 liter brengen.

Bij het demonteren van de pomp hebben we geconstateerd dat ook de buis langzaam aan het dichtslibben is met kalk. Het is selchts een kwestie van tijd voordat de hele buis dicht zit en we echt geen water meer kunnen pompen. Het vervangen van de buis is geen optie momenteel. De lengte van de buis is een 1000 meter. De buis zelf vervangen is nog wel te betalen, maar om ook de buis te begraven wordt veel te duur. We moeten daarom op zoek naar een alternatief.

We hebben nu officieel de buurgemeente, Chabestan, gevraagd om ons op het openbare waternet aan te sluiten. In principe lijken ze er niet op tegen te zijn en wordt de vraag meer wie wat moet gaan betalen. Voor we daar uit zijn, zijn we wel een paar maanden verder.

In Oze hebben we eind juli een jeu de boules wedstrijd georganiseerd. Het was prachtig weer, en er waren zo’n 40 - 50 spelers op het toernooi afgekomen! Verder nog zo’n twintig toeschouwers, dus de hele middag en begin van de avond was het een gezellige drukte op de Boulodrome. Een geweldig sfeertje, en iedereen in uitstekend humeur. De jongste deelnemer was een jaar of 4 en de oudste rond de 80.

Daarna werd het tijd voor het jaarlijkse feest de St. Laurent. We hebben weer zelf een maaltijd georganiseerd en geprepareerd, dit jaar voor 120 mensen. We hadden de burgemeester zo ver gekregen dat hij voor het eerst in jaren weer toestemming gaf voor een “grillade” en een groepje mannen heeft zich enthousiast gestort op het bouwen van een enorme, overdekte (!) barbeque. Een groepje vrouwen heeft alle andere gerechten gekookt en bereid in de gezamelijke dorpskeuken. Helaas regende het die hele dag pijpestelen, dus buiten eten onder de platanen zat er niet in. Zodra het besluit genomen was het geheel te verplaatsen naar een grote open schuur aan de rand van het dorp, stonden er al 4 auto’s met aanhangwagens op de stoep om tafels en stoelen te verhuizen. In een half uur stond alles gedekt klaar in de droge schuur en konden we beginnen. Jammer van de regen, maar de saamhorigheid was enorm en iedereen was heel tevreden dat het toch door kon gaan. We hebben heerlijk gegeten in een geweldige sfeer. Nog dagen daarna werden we door mensen aangesproken omdat ze het zo leuk hadden gevonden. De spelen die we wilden doen na het eten konden echt niet doorgaan in de regen, zodat we de Boules carrés, ofwel jeu de boules met vierkante “ballen” verplaatst hebben naar een middag twee dagen later. Ook dat werd weer een drukbezochte, sfeervolle middag met zo’n vijftig spelers.

Meteen daarna begonnen voor Arnaud en mij de repetities voor het jaarlijkse spektakel in Le Saix. Elk jaar spelen ze daar met dorpsbewoners van alle leeftijden een groots theaterstuk met muziek, dans, vuurwerk, lichteffecten en waterfonteinen. Geweldig om aan mee te doen! Dit jaar speelde eea zich af in de dertiger jaren aan een mondain strand en een luxe hotel. Er werden sieraden gestolen, detectives kwamen er bij te pas en bij het eind-goed-al-goed kwam er een spetterend optreden met alle toeters en bellen tegelijk. Prachtig! We hebben een keer of 4 gerepeteerd en ‘s avonds laat de voorstelling zelf gespeeld voor een heel groot publiek. Aan het stuk zelf werkten 110 mensen mee. We hebben erg genoten van al die mensen, van het verhaal, de geweldige muziek, de vondsten in tekst en decor en de prachtige kostuums. Wij waren zeer moandain in een hele sjieke lange handgemaakte zwarte jurk met veel kant en plooitjes en een sjiek pak met hoed en vlinderstrik.

Nu verder met de Table d’hote, de bijeenkomsten voor het conseil en dergelijke, maar daarover een andere keer.

De nacht zelf zag er somber uit en begon met veel wolken en eerder op de dag regen. Ik heb mezelf wel buiten geinstalleerd en afgewacht wat het zou worden. Om 11 uur begon de nacht met het uitdoen van de publieke verlichten. Aangezien er nog wolken waren heb ik eers mijn winterverhaal verteld: een tour van ons zonnestelsel.

Toen ik daarmee klaar was, was de sterrenhemel geheel zichtbaar en heb ik nog iets meer kunnen vertellen. Ik heb maar niet te veel gedaan, want de mensen waren al moe. Er zijn een dertigtal mensen langsgekomen en rond 1 uur hield iedereen het weer voor gezien en heb ik weer ingepakt.

Het artikel sluitte af met de opmerking dat er slechts twee plaatsen in het departement bekend waren waar deze plant voorkwam, waaronder op Sivas in Oze!!!

Wil nu dat we al jaren met deze plant aan het vechten zijn om deze uit te roeien, maar dat deze altijd weer opkomt. Ook dit jaar zijn we weer druk aan het vergifigen geweest. We hebben de plant onder de duim, maar weg is hij nog niet. Er zijn nog maar een paar kleine plantjes over en daar hebben we al weer gif over gespoten.

En zo was Sivas eens negatief in het nieuws.

Hiermee is een hele periode afgesloten, die begonnen was toen hij acht jaar was. We hebben alle boeken hardop voorgelezen, alle films gezien en verscheidene in huis. Hij is er echt mee opgegroeid.

De leeftijd van Harry Potter en zijn vrienden loopt vrijwel gelijk aan zijn leeftijd. Dus veel van dezelfde opgroeigevoelens zijn samengevallen.

We hebben lekker in de stad gegeten en uitgebreid gewinkeld.

We hadden geen idee of iemand in Oze nog wel in het bestuur wilde. Om dit op te lossen hebben we een vergadering op de boulodrome belegd rond een drankje, lekker laagdrempelig dus. Iedereen heeft een uitnodiging in zijn brievenbus gehad met de dringende oproep om zich aan te melden anders zou er dit jaar geen feest georganiseerd worden.

Op de vergadering waren een 30-tal mensen afgekomen. En na wat aandringen wilden 2 mensen met mij mee doen. Annie met wie Inge haar verkiezingscampagne had gedaan. Zij had ook in de vorige feestcommissie gezeten. En Jean Ricard heeft zich opgegeven om in het bestuur te zitten. Hij is zo’n 75 jaar oud en heeft al aan alle activiteiten in het dorp meegedaan. In de praktijk zal hij niet zo veel doen, maar vult wel zo mooi het bestuur. En ik ben zelf president van de feestcommissie geworden, wie had dat gedacht!

De eerste vergadering hebben we inmiddels gehad, de formaliteiten zijn geregeld en het activiteitenprogramma voor het jaar opgesteld. En de eerste schetsen voor het feest gemaakt.

Twee weken later hebben weer een vergadering op de boulodrome georganiseerd met degenen die met de organisatie van het feest wilden meehelpen. Het menu is vastgesteld, taken verdeeld, verantwoordelijkheden gedeeld, zodat de activiteiten van het dorp nog meer van de mensen van het dorp zijn.

In de 12 uur pompen brengen we een 1500 liter naar ons reservoir. Op zich zouden we dit kunnen verdubbelen door 24 uur per dag te gaan pompen, maar ik weet niet op de pomp daar blij van wordt.

Wat het probleem is weten we nog niet. Of de pomp werkt niet goed meer, of de buis is verstopt. Het eerste kunnen we binnenkort gaan testen. We halen de pomp te voorschijn, kijken of er geen duidelijke verstopping is (was net in april schoongemaakt) en kijken hoeveel de pomp zonder stress kan pompen. Het is altijd nog mogelijk dat de pomp ergens intern dicht zit met kalk en daardoor minder water op kan zuigen.

Ten tweede kan er iets met de buis aan de hand zijn. Of de buis is beschadigd en ergens dichtgeknepen. Dit is onmogelijk om de te vinden over 1 kilometer afstand. We kunnen moeilijk alles opgraven. Hoewel we wel een paar plekken weten, die voor ons verdacht zijn. Of de buis is dichtgeslibt met kalkresten. Hopelijk kunnen we dat met een sterke pomp wegspoelen.

We willen een en ander niet te veel testen midden in het seizoen, omdat we de watertoevoer niet te veel willen onderbreken. En als een en ander echt een probleem wordt dan moeten we citernes met water aanslepen. Dit hebben we al met de buurman geregeld.

Onze cursussen lopen door tot eind juni. De laatste les Engels organiseren we een High tea bij het plan d’eau, en volgend jaar gaat iedereen verder! Het MJC sluit helemaal zijn deuren in juli en augustus, dus traditiegetrouw hebben Arnaud en de andere bestuursleden twee avonden georganiseerd om alle activiteiten te presenteren. Eén avond theater en één avond dans. Beide waren een groot sukses met zo’n 200 à 300 deelnemers en bezoekers per avond.

In het Conseil Municipal hebben we net weer een fikse crisis overleefd. Een conseiller heeft ontslag genomen wegens onvrede met de werkwijze van de burgemeester. Dat riep enorme reacties op bij de anderen: alle rekeningen moesten in ene verrekend worden, met als gevolg dat de burgemeester ook maar op wilde stappen. Gelukkig konden we het tij nog net keren en iedereen aanspreken op z’n verantwoordelijkheid en (hopelijk aanwezige…) mogelijkheid tot enigszins volwassen manieren van omgang met elkaar. Kortom; we zijn een hoop coaching verder en nu met nieuwe werkwijze en frisse moed weer hard aan het werk. Dat moet ook wel, want de hele procedure rond het aannemen van een bedrijf om het waterzuiveringsbedrijf te bouwen, moet eind juli afgerond zijn. Dan kunnen we september beginnen, hetgeen in verband met allerlei subsidievoorwaarden noodzakelijk is.

Alwin rondt z’n jaar af met z’n examen Frans en is dus momenteel hard aan het studeren, en heeft bijvoorbeeld gisteren nog een oefenexamen mondeling in Gap gedaan.

Het uitdunnen van het bos rond ons huis ivm brandgevaar gaat ook immer door. Momenteel wat langzamer, want we hebben de twee kleinere gîtes al zo’n twee maanden vol bezet, waardoor we niet meer om een uur of zeven ‘s ochtends met hakken en zagen kunnen beginnen vanwege de herrie dat dat maakt. Jammer, want later op de dag is het inmiddels alweer bloedheet. Wel weer heel leuk natuurlijk die mensen over de vloer. We hebben weer twee keer per week table d’hotes en heerlijk gegeten met oa diverse bekenden van vorige jaren. Heel gezellig!

Het zagen is een heel werk: sinds we dit voorjaar weer opnieuw begonnen zijn hebben we al genoeg hout gekapt om de komende twee jaar te kunnen stoken! En het is nog lang niet klaar… Van de zomer krijgen we assistentie van drie paarden en twee ezels die bij ons komen logeren, en dan mooi alle grassen kunnen kortwieken.

Ook bij het comité des fêtes zijn er problemen; scheidingen en ruzies (nb niet in het comité maar met de burgemeester) hebben ertoe geleid dat alleen Arnaud en ik in feite nog actief zijn. Eerst met veel plezier, want de activiteiten werden erg gewaardeerd. Onze pogingen om meer actieve leden te vinden zijn echter op niks uitgelopen, dus nu is het tijd voor duidelijke maatregelen. In augustus is er altijd een feestmaaltijd met activiteiten eromheen in Oze, dat druk bezocht wordt. Een echte traditie die belangrijk is voor velen en waar we altijd met zo’n 150 mensen aan tafel zitten. We hebben vanochtend een briefje verspreid met de mededeling dat we daar dit jaar niet aan beginnen, tenzij er nieuwe actieve leden komen. Anders dit jaar geen feest!

Hopelijk schudt dat wat mensen wakker, we wachten af.

De moestuin staat er prachtig bij en wordt weer geregeld een hele nacht besproeid door Michel, de buurman. Een echte luxe, want zoveel water besteden wij er meestal niet aan. De sla is heerlijk, de radijzen zijn al op, de frambozen beginnen te rijpen. We hadden dit jaar ook weer veel heerlijke kersen, die inmiddels weer verwerkt in potten in de kelder staan. De aardappels staan er ook prachtig bij, maar daar heeft helaas de meeldauw alweer hard toegeslagen; twee rijen zijn geheel verdwenen. Hopelijk kan het (uiteraard biologisch verantwoorde)bestrijdingsmiddel de rest redden.

We hebben begin van het jaar twee vogelhuisjes opgehangen, waar een pimpelmezen- en een koolmezen familie in gewoond hebben. Leuk; een onafgebroken af- en aanvliegen was het de afgelopen weken. De jongen zijn inmiddels uitgevlogen en het is opeens weer helemaal stil.

In het laatste jaar heeft hij de mogelijkheid om nog een paar verdiepingsstudies te kiezen, maar daar heeft hij van af gezien, hij heeft al een druk en zwaar programma.

Maar zijn jaar is nog niet helemaal afgelopen, hij moet nog zijn vervroegd examen Frans doen. Aanstaande maandag heeft hij zijn schriftelijk examen en begin juli zijn mondeling examen. Kortom er wordt nog druk gewerkt.

Maar ik moest dus op zoek naar een alternatief voor melk, je wilt toch wat bij een broodmaaltijd. Water of thee is niet lekker, te blijft Hollander nietwaar? Gelukkig bestaat er in Frankrijk ook Karnemelk, lait fermenté of Elben. Volgens mij is het vooral gericht op mensen uit de Maghreb, gezien de Arabische teksten op het pak. Maar die is niet eenvoudig te vinden en zeker niet in die hoeveelheden verkrijgbaar zoals in Nederland. De SuperU in Veynes heeft het een tijdje gehad, maar is er mee opgehouden. In Gap is het soms te vinden in de grote supermarkten. De winkel van Leaderprice in Gap had het ook regelmatig, maar die is inmiddels weer vele jaren weg. Gelukkig hebben we een paar jaar terug een DIA (voorheen ED) in Veynes gekregen, die ook Karnemelk heeft. Het is er niet altijd en soms wordt de hele voorraad door een lokale Algerijn opgekocht.

Maar nu was de DIA een paar weken dicht wegens verbouwing en dus geen karnemelk meer. De vraag was nu of we het zelf konden maken. Inge heeft van de Sint een boek, Wild Fermentation, gekregen waar wat aanwijzingen in stonden voor zelfmaak. Dus aan de slag. Het is niet moeilijk: Neem 900 ml melk en 100 ml karnemelk. Verwarm het mengsel tot 40 graden. Stop in een Thermoskan. Na 6 uur de temperatuur weer op 40 graden brengen en nog 6 uur laten staan. En je kan experimenteren met tijden, temperaturen, verhoudingen en melksoorten.

Het resultaat was verrassend. We hadden nu yoghurt. En lekkere yoghurt. In Frankrijk zijn de ons bekende flessen met yoghurt niet bekend. Je moet het doen met de kleine potjes. En deze potjes komen in de varianten stand, brassé, grieks of inmiddels bifidus. En uiteraard met allerlei toevoegsels. Geen van allen lijkt echter op de Nederlandse variant (brassé komt het meest in de buurt).

Kortom een geweldige ontdekking. We zijn weer aan de yoghurt. Alwin vindt het geweldig als ontbijt met cereals. En we kunnen zo de hoeveelheid afval erg verminderen.

Helaas is ons karnemelkprobleem hiermee niet opgelost, maar misschien vinden we nog een combinatie van temperatuur en verhoudingen die wel karnemelk opleveren.

De cursus van Alwin heeft uitgebreid in de krant gestaan. De Dauphiné Liberé had een hele pagina aan de cursus gewijd. Een specifieke rubriek was toebedeeld aan Alwin en zijn vrienden Steven en Valentin.

Er stond zelfs een teaser met foto op pagina 1, kortom leuk om te zien.

Ze maken nu allerlei plannen om in de zomervakantie wat te gaan doen en zijn zelfs al op zoek naar subsidies. Kortom dit zal zeker vervolgd worden.

De gîtes zijn helemaal klaar voor gebruik, hier en daar zetten we de komende weken nog wat puntjes op de i en moet er gemaaid en gesnoeid worden. Vorige week kregen we bezoek van de plaatselijke ONF verantwoordelijke (een boswachter van het Franse Staatsbosbeheer) en een brandweerman. Ze maken zich zorgen over het brandgevaar bij ons: het opschonen rond ons huis en de gîtes is nog verre van voltooid en door de houtkap die net klaar is op ons terrein, is er de komende jaren zelfs een verhoogd risico. Of we maar even willen opschieten… Ze hebben helemaal gelijk natuurlijk, maar het is een enorm werk om alle struiken, planten en grassen in een cirkel van 50 meter (!) rond ons huis weg te halen, en zoveel bomen te kappen dat er steeds 5 meter tussen twee bomen leeg is. Alle takken moeten vervolgens tot op twee meter hoogte worden afgezaagd. Heel veel werk, de bomen zijn groot, en vooral: waar laat je de enorme bergen gekapt hout/struiken? Enfin: diep ademhalen en gewoon beginnen maar weer.

Het paasweekend hadden we de eerste “echte” gasten van het seizoen, een groepje Fransen in de boerderij. Leuk opstarten; bedden opmaken, en samen eten. Heel gezellig, we hebben er weer zin in! Vanaf komende vrijdag gaan de andere twee gîtes weer lopen en komen we weer in een vast verhuur ritme.

Alwin heeft de eerste week van z’n vakantie hard gewerkt aan zijn repetitieweek die meteen na de vakantie begint. Nu is hij een weekje met vrienden in de Queras voor een cursus videogame ontwerpen. Hij had er veel zin in. In totaal 11 cursisten met gespecialiseerde docenten uit heel Frankrijk.

De Conseil Municipal maakt weer een roerige periode door met volop persoonlijke irritaties. Er is daar weer lekker veel coaching te doen dus! Nog steeds mooi om te zien hoeveel verschil je daarmee kunt maken.

Voor de moestuin is het nog wat te vroeg ivm risico op een nachtvorstje. Het is prachtig zonnig weer, en in de zon is het hier al 45 graden geweest, maar een nachtvorstje is niet uitgesloten. Een vriend heeft de grond al bewerkt, dus we hoeven alleen nog maar te zaaien en te planten. De uien, knoflook en aardappels zitten al in de grond en komen goed op. De andere planten zijn gezaaid in potjes en worden nog even gekoesterd bij het huis. In de koude kas kunnen we wel al oogsten; de radijzen doen het uitstekend.  

Kortom we beginnen te denken aan de afronding. Allereerst moeten de vloeren goed schoongemaakt en behandeld worden. Dit laatste vooral omdat het ongeglazuurde tegels betreft. Ook de bedden moeten opnieuw geschilderd worden, omdat we de kleuren veranderd hebben. Ook moet een wastafel in een van de andere kamers opnieuw geplaatst worden. We waren nu toch bezig.

En dan hebben we het grote werk gehad. Allerlei details kunnen dan nog in de loop van de weken tussendoor toegevoegd worden. Maar eerst moeten we de andere gites gereed maken.

SupInfoCom is een school die opleidt tot het vak “Realisateur Numerique”. De opleiding duurt in totaal 5 jaar, bestaande uit 2 fasen. Het eindniveau wordt een Master genoemd. Deze laatste fase van 2 jaar is een specialisme. Het is een opleiding op Ingenieursniveau en geaccordeerd door de staat. Dit laatste is erg belangrijk, want je ziet allerlei opleidingen, waarbij het doen, niveau en kwaliteit onduidelijk zijn.

Het vak houdt in dat je in staat bent om het hele proces digitale driedimensionale filmproducties te maken en te leiden. De opleiding is een combinatie van kunst en techniek. Tijdens het bezoek hebben we vele geweldige films gezien, die gemaakt zijn door de leerlingen.

Alwin had een goede indruk van de school gekregen en ziet zichzelf daar wel studeren. Het voordeel van deze school is dat ze ook een vestiging in Noord-Frankrijk en India hebben, dus er zijn allerlei specialisatie-mogelijkheden. En Arles is een prima plaats: 55.000 inwoners (niet te immens) in een oude stad met veel toeristen (dankzij van Gogh, bijbaantjes), lekker plat (alles te fietsen).

Toegang tot de school is mogelijk met het Bac-diploma (geen vereiste richting) en na een concours. Bij het concours moet je je creativiteit en kunstvaardigheid laten zijn. Ze zullen wel behoorlijk overschreven zijn.

De opleiding is niet goedkoop: 6000 Euro per jaar, dus de hele financiering wordt nog wel een gepuzzel.

Waarschijnlijk dus volgend jaar weer die kant op, deze keer om in te schrijven en om mee te doen aan de voorbereidingscolleges voor de concours.

Begin dit jaar is er een tweede cursus Taichi begonnen in Veynes. Deze cursus wordt gegeven door Marc Lavarenne. Hij geeft al vele jaren een cursus in Lagrand. Ex-cursisten hadden hem gevraagd om ook een cursus in Veynes te beginnen. Voordat hij met zijn cursus is begonnen hebben we even overleg gehad, met name over de vraag of er sprake was van concurrentie. Belangrijk, omdat de vijver Veynes niet zo groot is. Aangezien hij vooral zijn oude cursisten zou meenemen leek het mij geen groot probleem.

Inmiddels is hij 2 maanden aan de gang en heeft een tiental vaste cursisten, waaronder ik. Ik heb me ook aangemeld om te zien hoe hij les geeft en hoe hij de accenten legt. Hij blijkt het heel anders te doen dan ik. Hij onderwijst vooral een vorm, die ik niet ken. Hij legt veel meer de nadruk op de martiale aspecten van Taichi en veel minder op de ontspanning, zoals ik doe. Kortom ik leer er van alles bij en we lijken elkaar niet in de weg zitten. Ik zal me wel mat meer moeten positioneren.

Afgelopen weekend heb ik een stage gevolgd in Lagrand. Marc had zijn leraar, Jean Gortais, uitgenodigd om zijn leerlingen wat verder bij te spijkeren. Gortais komt regelmatig in China en geeft daar zelfs les. Er komen dus geregeld allerlei Chinese uitdrukkingen uit zijn mond. Hij deed me denken aan mijn Chinese leraar Tang Wei.

Erg leuk. Met Taichi ben je nooit uitgeleerd blijkt maar weer. Ik ga me dus verder verdiepen in deze nieuwe vorm.

De drie cursussen die we geven lopen als een trein en geven veel energie. Ze vragen natuurlijk ook elke week weer tijd aan voorbereiding en uitvoering. Arnaud is inmiddels bestuurslid van het MJC, een cursuscentrum in Veynes met 250 - 300 betalende cursisten die wekelijks een of meer activiteiten komen doen. Een hele actieve club dus, waar hij nu en dan echt druk mee is. Bovendien organiseren we een winter-lezingencyclus in Oze, om mensen ook in de koude en (voor sommigen…) stille wintermaanden een activiteit en ontmoetingsmogelijkheden te bieden. Hartstikke leuk om diverse Ozois over hun passie te horen vertellen; je leert mensen zo op een heel nieuwe manier kennen.

Het werk voor de gemeenteraad is rustig momenteel. Het wachten is op de subsidies voor de waterzuiveringsinstallatie. Als dat binnen is kan de inschrijving, aanbesteding en uitvoering beginnen. Het volgende grote onderwerp wordt de landelijke herindeling van gemeentes. Elk dorp is verplicht binnenkort deel uit te maken van een samenwerkingsverband en die verbanden moeten behoorlijk groot zijn. Als je als dorp dit niet zelf regelt doet de prefect dat voor je, en hoewel er allemaal overlegtoestanden in het leven worden geroepen, kan hij/zij je uiteindelijk verplichten. Voor Oze is dit al geregeld, maar de vrees is dat op termijn de kleine dorpen verplicht gaan worden samen te werken in bv “nieuwe gemeentes’ opdat niet elk dorp meer zijn eigen gemeenteraad heeft. Voorlopig is dit nog niet het geval, maar in Frankrijk moet je heel ruim van tevoren zelf het initiatief nemen, want anders blijkt opeens op een hoger niveau alles al voor je dichtgetimmerd te zijn. Zonder dat je hier ooit over geinformeerd was uiteraard.

De houtkap gaat onverminderd voort. Het is imposant om te zien hoeveel grote vrachtwagens vol stammen langsrijden. Afgelopen weken waren er twee man fulltime bij ons aan het werk: een om de bomen te zagen en te strippen, de ander om alles naar het verzamelpunt voor de vrachtwagens te vervoeren. En dat zes dagen per week, negen uur per dag! Het lijkt erop dat het nu langzaamaan klaar begint te raken. Benieuwd hoeveel het ons op gaat leveren…

In de Ferme vordert het werk gestaag. We zijn een volle week bezig geweest om de oude lijmlaag van de vloer te branden en te krabben, niet bepaald een gezond klusje. De plavuizen liggen er inmiddels in en we zijn begonnen met voegen. Het wordt hartstikke mooi!

Ook de reserveringen voor volgend jaar komen binnen, en de contracten gaan dus weer de deur uit. La Lavandole loopt weer het best, en is al volgeboekt van half juni tot half augustus. Ook de andere twee zijn in trek, dus we hopen op een goed verhuurjaar!